هيچ وقت دو فرد مسلمان از هم قهر و دورى نمىكنند مگر آن كه يكى از آن‌ها مستوجب برائت و بيزارى از خداوند و مستحق لعنت اوست و گاهى هر دو مستحق چنين كيفرى هستند . راوى عرض كرد : اين يكى كه قهر كرد و در قطع رابطه پيش قدم شد ظالم و متجاوز است ، پس بنابراين به چه دليل آن ديگرى كه مظلوم است بايد كيفر ببيند ؟ ! فرمود : چون او برادرش را به ارتباط و آشتى دعوت نكرد و از سخنش چشم پوشى ننمود ، از پدرم شنيدم كه مىفرمود : اگر دو فرد با هم درگير شوند و با هم به نزاع برخيزند و يكى از آن‌ها به ديگرى چشم زخمى وارد سازد بايد مظلوم به رفيق خود بازگردد و به او بگويد : برادر من به تو ستم كردم و مرا عفو كن ، تا بدين وسيلهء خلأ قهر و قطع رابطه ميان او و رفيقش جبران گردد ؛ زيرا خداوند متعال داور عادل و دادگسترى است كه حق مظلوم را از ظالم مىستاند « 1 » . ابو بصير از امام صادق عليه السلام روايت كرده : تا آن وقتى كه دو فرد مسلمان از هم دورى مىجويند شيطان همواره خرسند و شادمان است و وقتى به هم مىرسند و دوستى خود را تجديد مىكنند زانوهاى شيطان سست مىگردد به گونه‌اى كه نمىتواند در جايى قرار بگيرد و رگ و پيوندش از هم گسيخته مىشود و فرياد مىزند : واى بر من كه نابود شدم « 2 » .

--> ( 1 ) - الكافى : 2 / 344 ، باب الهجرة ، حديث 1 ؛ وسائل الشيعة : 12 / 261 ، باب 144 ، حديث 16253 . ( 2 ) - الكافى : 2 / 346 ، باب الهجرة ، حديث 7 ؛ بحار الأنوار : 72 / 187 ، باب 60 ، حديث 7 .